Przechowywanie ziaren zboża

Utrzymywanie ziaren

Zagrzanie się lub zaparzenie rozpoznajemy dotykiem,
wkładając rękę w leżące ziarno, a jeżeli zostało
ochłodzone i przesuszone — po zmianie
koloru i ciężaru. Zepsute jest ciemniejsze,
przy silniejszym stopniu zepsucia staje się aż
brunatne, co najwyraźniej widać na odmianach
jasnych. Jeżeli weźmiemy w rękę garść ziarna silniej
zagrzanego i ochłodzonego, to wyczujemy, że
jest lżejsze. Można poczytać więcej na agrolok.

Inne niebezpieczeństwa zepsucia ziarna
podczas przechowania i ich rozpoznawanie.
Powodem tych czterech rodzajów zepsucia ziarna
jest: niedostateczna dojrzałość, niedostateczne
dosuszanie przed wysyłką, złe przechowanie bez
przewietrzania (choćby przez przeszuflowanie),
złe, nieprzewiewne, ciemne, za szczupłe i wilgotne
pomieszczenie.

Jednak nawet gorsze warunki przechowania nie
zepsują produktu, jeżeli jest dojrzały i dobrze dosuszony.
Ziarno przechodzi na pniu w polu cztery
stopnie: stan mleczka, woskowatości, rogowatości
i dojrzałości pełnej. Po ścięciu, następuje uzupełniający
proces, a po złożeniu w sterty, czy w stodole
pocenie się.

Przygotowanie do przechowywania ziaren

Dobrze przygotowane do przechowania ziarno,
powinno być zebrane w pełnej dojrzałości, dosuszone
na pniu i wypocone.
Rolnik nie zawsze ma możność sprzątnąć zboże
w pełnej dojrzałości, zwłaszcza żyto, owies, proso
i gryka, które łatwo się osypują. Nie wszystkie
rośliny, a nawet nie wszystkie kłosy tej samej
rośliny, szczególnie, gdy się bardzo silnie rozkrzewiły,
równo dojrzewają. Nie zawsze jest też
pogoda odpowiednia, by zboże w kopkach doschło
i doszło. Nie zawsze też rolnik dość długo trzyma
zboża w stercie, czy w stodole, by się wypociło.
Niedociągnięcia mogą być zawsze i w wielu wypadkach
nie da się ich uniknąć. Toteż rozpoznawanie
istotnego stanu rzeczy, jest sprawą bardzo
ważną. Ziarna niezupełnie dojrzałe nie mają właściwego
kształtu, wielkości i koloru. Najbardziej zmieniają
kształt i wielkość nasiona zebrane w stanie
mleczka, najmniej w stanie rogowatości.

Ziarno nie mające twardej okrywy nasiennej, a więc: żyta,
pszenicy, kukurydzy, ulega silniejszemu pomarszczeniu,
ziarno z okrywą, jest drobniejsze,
bardziej wysmukłe, np. u jęczmienia dostaje charakterystycznych
zmarszczek. Skup proso jest czynny cały rok. Inny jest i kolor
takiego ziarna — zielonkawy lub jaśniejszy.
Ziarno zebrane w stanie woskowatości lub rogowatości,
trudniej poznać po wyglądzie — jest
ono szczuplejsze i nie ma pełnego, normalnego koloru.
Ziarno zebrane w pełnej dojrzałości ma dopiero
właściwy kształt, wielkość, jest dobrze
wypełnione, ma kolor charakterystyczny dla danego
gatunku i odmiany. Jest ono „dorodne”.

Ten wpis został opublikowany w kategorii proso i oznaczony tagami . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.